شالیکاران، کارگران بی‌«یاور»

شال‌های محلی را محکم دور کمرشان می‌بندند؛ موقع کار باید سه تا چهار ساعت با کمرهای خمیده توی آب باشند، شال‌ها کمک می‌کند تا کمردرد را کمتر احساس کنند. بعد از چند ساعت کار برای خوردن چای و غذا به کنار زمین می‌روند. توی آب، قصه زندگی هم را تعریف می‌کنند. گاهی با صدای بلند می‌خندند و گاهی با سرهای رو به‌ آب، بغضشان را فرو می‌خورند. شالیکاری در ایران با نام زنان گره خورده و شالیزارهای شمال کشور پر است از زنانی که از جوانی شالیکاری کرده‌اند. زنان بهتر و سریع‌تر از مردان کار می‌کنند، برای همین است که صاحبان زمین ترجیح می‌دهند کارگران زمینشان زن باشند تا مرد. اینجا به کارگر، نام «یاور» می‌دهند. صاحب زمین و شالیکاران همدیگر را یاور صدا می‌زنند. این نام از روزهایی که روستاییان کارگر نمی‌گرفتند و برای شالیکاری از همسایه‌ها و خانواده کمک می‌گرفتند به یادگار مانده. روماتیسم، درد‌های مفصلی و تب شالیزار که هریک از آنها حداقل یک‌بار توی زندگی آن را تجربه کرده‌اند، از دردهایی است که شالیکاری برای این زنان به ارمغان می‌آورد.

سایت هواداران حزب توده ایران

مهر، شماره:
۱۴۲
تاریخ:
۲۸ خرداد ۱۳۹۶
آمار شماره قبلی سایت:
شماره ۱۴۱
تعداد بازدیدکنندگان:
۴۰۸۷
تعداد مراجعه به بخش‌های مختلف :
۱۲۳۰۰
تعداد کلیک به مطالب :
۱۵۰۶۶۶
Education - This is a contributing Drupal Theme
Design by WeebPal.