شماره ۱۹۱ ـ ۲۰ آبان ۱۳۹۹

در سوگ رفیق عزیزمان مظفر علی‌عباسی

نسخه قابل چاپنسخه قابل چاپ
نویسنده: 
محمد حقیقت، اکتبر ۲۰۲۰

عبث نرفته‌ای،
«پیام‌آور و پیام‌بر امید»

آن زمان
که با تبر،
به جنگل همیشه سبز ما زدند و
با خیال خام خود،
تیشه بر ریشه‌های ما،
تو در غم سرنوشت ریشه و
دلواپس جوانه ها،
بارها،
براین دشت‌های یأس
ازین سو به آن طرف،
و زآن طرف به پیش ما،
به کار کاشتن پرداختی،
امید می‌کاشتی.

آن زمان
که دود بود، دروغ بود و ترس و اضطراب،
شاخه‌هایی از درون تهی،
از هراس،
و تردیدها در درون،
همنوا با سرود فتح حاکمان
می‌کشیدند بر باورهای ما
خطی ز بطلان،

تو با آرامش و لبخند
امیدت را،
به هر جایی که ممکن بود بردی.
و با رویی گشاده
از درون کوله‌بارت
بذر امید را
در هر کران پاشیدی و
در پای آن ماندی.

تو رفتی،
رفتنت اما نمی‌روبد ز دل‌ها نام «پیروزت»
به پاس آن همه بذری که پاشیدی،
امیدت را به جان‌ها
ما نگهداریم.

برچسب ها ( تگ): 

افزودن دیدگاه جدید

جهت جلوگیری از ورود اسپام
پاسخ به این پرسش ریاضی از آن جهت اهمیت دارد که سیستم شما را به عنوان شخص حقیقی تشخیص دهد و از ورود اسپام به سیستم جلوگیری شود.
۱۴ + ۶ =
لطفا به این پرسش ریاضی پاسخ دهید.
Education - This is a contributing Drupal Theme
Design by WeebPal.