جنبش جهانی صلح، یک جنبش ضدامپریالیستی است

‫

رفیق نورالدین کیانوری ــ 
پرسش و پاسخ، شمارهٔ ۷ (۲۹ خرداد ۱۳۶۱) ــ 

‫صحبت امروز خودم را می‌خواهم با گفت‌وگو دربارهٔ جریان خوشایندی پایان ‫بدهم، و آن جریان عبارت است از جنبش عظیمی که در سراسرجهان ما شاهدش هستیم: جنبش علیه سیاست تسلیحات اتمی آمریکا. این جنبش، که در درجهٔ اول در کشورهای رشدیافتهٔ سرمایه‌داری اروپا و آمریکا وسعت بی‌سابقه‌ای پیدا کرده است، در حقیقت تنها مربوط به مبارزه برای پیشگیری جنگ اتمی و غیرممکن ساخش جنگ اتمی در دنیا نیست. این جنبش، در حقیقت، جنبش عظیم ضد انحصارهای بزرگ سرمایه‌داری امپریالیستی است. ما وقتی می‌بینیم که در آمریکا، در مرکز بزرگ‌ترین قدرت جنایتکار جهانی، در نیوبورک، در مقر سازمان ملل متحد، در جایی که امپریالیسم می‌‌کوشد سیاست خود را به‌وسیلهٔ دست‌پرورده‌هایش به دنیا تحمل کند، یک میلیون نفر، که در تاریخ ۲۵۰ سالهٔ آمریکا بی‌سابقه است، جمع می‌شوند و سیاست دولت خودشان را محکوم می‌کنند و از دولت آمریکا می‌خواهند که نه‌تنها سیاست نظامی‌گری، سیاست مسابقهٔ تسلیحاتی را پایان دهد، بلکه از بودجهٔ وحشتناکی که امپریالیسم آمریکا برای نابودکردن دنیا الآن دارد به کارخانجات اسلحه‌سازی می‌ریزد، برای رفاه عمومی، برای از بین بردن دردها و رنج‌های میلیون‌ها و میلیون‌ها مردم ستم‌کش و رنج‌دیدهٔ خود آمریکا و سراسر جهان بهره‌گیری شود.

وقتی می‌بینیم که در آلمان غربی، که دومین کشور جهان سرمایه‌داری.است، در شهر بن، که بیش از سیصدهزار نفر جمعیت ندارد، چهارصد هزار نغر جمع می‌شوند و علیه سیاست «ناتو»، همان سیاستی که حملهٔ اسرائیل به جنوب لبنان را تدارک می‌بیند، همان سیاستی که حمله به ایران را بدون تردید دارد تدارک ‫می‌بیند، همان سیاستی که سرکوب کردن انقلاب ایران را دارد تدارک می‌بیند، تظاهرات می‌کنند و این سیاست را محکوم می‌کنند و خواستار یک سیاست دموکراتیک، ‫یک سیاست مردمی و انسانی، سیاستی که هوادار منافع توده‌های زحمتکش آلمان غربی و جهان باشد، هستند ــــ پدیده‌ای که در تاریخ آلمان غربی بعد از ‫جنگ بی‌سابقه است ــــ آن‌وقت پی‌می‌بریم که همه این‌ها نشان‌دهندهٔ این است که در دنیا، بعد از جنگ دوم جهانی، حرکت جدید و بی‌سابقه‌ای آغاز شده که جهت اصلی آن مبارزه علیه حاکمیت مطلق جنگ‌افروزانه و جنایت‌بارانهٔ ‫انحصارهای بزرگ امپریالیستی چندملیتی دنیا است. ما خیال می‌کنیم که این ‫یکی از عناصر بزرگ آن نبردی است که الآن در جهان در جریان است: نبرد برای از بین بردن امپریالیسم. نبردی که ما هم در یک گوشهٔ دنیا درگیر آن ‫هستیم.

مبارزان انقلابی ما بایستی این واقعیت را درک کنند و ببینند که در ‫دنیا چه خبر است، و کوشش کنند که انقلاب ایران را با این انقلاب جهانی، ‫با این نیروی عظیمی که الآن به‌حرکت درآمده، متحد کنند. درست است که ‫شعارهای این جنبش ممکن است شعارهای دیگری باشد. درست است که زنان ‫و دختران شرکت‌کننده در این جنبش ممکن است روپوش اسلامی نپوشیده باشند و یا همهٔ افراد آن به کلیسا نروند. درست است که ممکن است آن‌ها عقاید فلسفی و آداب و رسوم دیگری داشته باشند. ولی همهٔ این‌ها می‌خواهند یک قلعه را خراب بکنند، و آن قلعهٔ امپریالیسم است، آن قلعه‌ای که صد سال است ملت ما هم در آن رنج می‌کشد، درد می‌کشد. چرا ما نبایستی با این نیروها، برای مبارزه‌ای که در پیش داریم، همکاری داشته‌باشیم و از این نیروها بهره‌ بگیریم؟

مسألهٔ عمدهٔ دوران ما، اتحاد همهٔ نیروهایی است که علیه امپریالیسم می‌جنگند. و امپریالیسم، یعنی انحصارهای بزرگ چندملیتی، مثل اختاپوس تمام جهان را فراگرفته‌اند. امپریالیسم، یعنی همان‌هایی که روزنامهٔ اطلاعات دو روز پیش هشت صفحه برایش تبلیغ کرده، این امپریالیسم واقعی است و نبرد تاریخی جهان علیه این امیریالیسم است.

توصیهٔ ما به دوستان عزیز مبارز مسلمان ما این است که: الآن سه سال و نیم از انقلاب ما می‌گذرد. تجربه‌های فوق‌العاده گران‌بهایی به‌دست آمده است. این تجربه‌ها نشان می‌دهد که تنگ‌نظری‌ها کمک نمی‌کند به پیشرفت انقلاب. بایستی دید وسیع جهانی داشت. بایستی جهان را شناخت. این جهان ما جهانی نیست که فقط مبارزان مسلمان دارند در آن علیه ارتجاع، علیه امپریالیسم، علیه دشمنان بشریت، مبارزه می‌کنند. این جهان ۴ میلیارد و نیم جمعیت دارد، که از این چهار میلیارد و نیم، هفتصد میلیون نفر در ‫کشورهای اسلامی ــــ غیر از مسلمانان کشورهای سوسیالیستی ــــ زندگی می‌کنند. و در میان این هفتصد میلیون نفر هم، ملت‌ها در همان شرایطی هستند که دیروز آقای رفسنجانی بیان کرد. اغلب هنوز حرکتی ندارند. اغلب هنوز دشمن را نشناخته‌اند. اغلب هنوز به نیروی خودشان آشنا نیستند. اغلب ‫هنوز نمی‌دانند که اگر به حرکت دربیایند، چه نیرویی را درست می‌کنند. یعنی در شرایط امروز جهان نیروی بالقوه هستند، ولی نیروی بالفعل نیستند.

ما می‌بایستی انقلاب ایران را با نیروهای بالفعل انقلابی در جهان متحد کنیم و با آن‌ها در یک جهت حرکت کنیم، تا بتوانیم بر دشمن چیره شویم. این آن واقعیت تاکتیکی و استراتژیکی دوران ما است. سرداران انقلاب ما بایستی این واقعیت را درک کنند. با خواب و خیال، با تصور این که یک نیروی بالقوه تاریخی ممکن است در شرایطی به حرکت درآید، نمی‌شود دشمن را، در لحظه‌ای که ما الآن با آن روبه‌رو هستبم، سرنگون کرد. این یک اصل مهم نبرد کنونی ما است. و اگر حاکمیت جمهوری اسلامی ما، سرداران انقلاب ما، که امروز قدرت را در دست دارند، فرماندهی را در دست دارند، این اصل را بالاخره قبول نکنند و به آن نپیوندند، به‌نظر ما، در تاریخ مسئولیت فوق‌العاده گرانی را بهه‌عهده خواهند گرفت، و خطر بسیار بزرگی را متوجه انقلاب ما خواهند کرد.