«کوبا تهدیدی برای ایالات متحده »، و حتی کمتر از آن، یک «تهدید فوقالعاده و غیرعادی» نیست
مصاحبه با میگل دیاس-کانل برمودس، دبیر اول کمیتهٔ مرکزی حزب کمونیست و رئیسجمهور جمهوری کوبا، توسط تام اوکانر، نویسندهٔ ارشد در حوزهٔ سیاست خارجی و معاون سردبیر امنیت ملی و سیاست خارجی در نیوزویک.
نیوزویک: شما تأیید کردهاید که ایالات متحده و کوبا در حال حاضر در حال مذاکره هستند و حوزههایی برای همکاری مانند علم، مهاجرت، و اقدامات ضد قاچاق مواد مخدر را پیشنهاد دادهاید. به نظر میرسد رئیسجمهور ترامپ بهدنبال تغییر رژیم است. آیا فکر میکنید امکان سازش وجود دارد و دیپلماسی میتواند غالب شود؟
دیاس-کانل: من فکر میکنم گفتوگو ممکن است و فکر میکنم میتوانیم به برخی توافقها دست یابیم، اما این کار دشوار است. چرا میگویم میتوانیم؟
ما میتوانیم گفتوگو داشته باشیم، زیرا صرفنظر از تفاوتهای ایدئولوژیک ما، در تمام سالهای انقلاب، از سوی کوبا همواره تمایل به حفظ یک رابطهٔ متمدنانه و همسایگی با ایالات متحده وجود داشته است. حوزههای مشترک زیادی وجود دارد که میتوانیم در آنها کار کنیم، و نهتنها میتوانیم کار کنیم، بلکه میتوانیم به توافقهایی برسیم که برای هر دو ملت و هر دو کشور سودمند باشد.
اما ما همیشه تأکید کردهایم که این گفتوگو باید محترمانه، بر پایهٔ برابری، با احترام به حاکمیت ما، نظام سیاسی ما، حق تعیین سرنوشت ما، و بر اساس عمل متقابل و پایبندی به حقوق بینالملل باشد.
همچنین، به شما میگویم که گفتوگو ممکن است، زیرا در مقاطع مختلف، توانستهایم با دولتهای دیگر ایالات متحده، وارد گفتوگو شویم و دربارهٔ موضوعات مورد علاقهٔ مشترک بحث کنیم. در برخی موارد موفقتر از موارد دیگر بودهایم. اما این دو دلیل توضیح میدهد که چرا چنین امکانی وجود دارد.
از سوی دیگر، چه چیزهایی این گفتوگو را دشوارتر میکند؟ پیش از همه، در ایالات متحده، در جامعهٔ آمریکا، بخشهایی وجود دارند که بهشدت با هر نوع گفتوگو با کوبا مخالف هستند.
همچنین، این یک رابطهٔ نامتقارن میان کوبا و ایالات متحده است؛ ایالات متحده قدرتی است که همواره نقش مهاجم را ایفا کرده و جزیرهٔ کوچک کوبا همواره کشوری بوده که تحت این تجاوز قرار داشته است.
ما اغلب گفتوگو کردهایم و به توافقهایی رسیدهایم، و کوبا همیشه به تعهدات خود عمل کرده است. اما در موارد متعدد، دولت ایالات متحده به تعهدات خود پایبند نبوده است.
از سوی دیگر، طی ۶۷ سال، سیاستی از سوی ایالات متحده وجود داشته که شامل خصومت، تجاوز، و تهدید بوده است؛ سیاستی که از محاصره، به محاصرهٔ تشدیدشده، و اکنون حتی شدیدتر، به محاصرهٔ بیرحمانه انرژی رشد کرده.
بدیهی است که کشور ما در معرض یک تجاوز چندبُعدی از سوی ایالات متحده قرار دارد که تأثیری ویرانگر بر زندگی مردم دارد.
از سوی دیگر، اقدامات کنونی دولت ایالات متحده وجود دارد ــــ یعنی پیشنهاد گفتوگو با کشورهای دیگر اما سپس حمله به همان کشورها. و همهٔ اینها بدون تردید حالتی از بیاعتمادی در میان مردم ما ایجاد میکند.
اما من معتقدم که میتوانیم وارد گفتوگو و مذاکرات برای دستیابی به توافقها شویم. ما میتوانیم در موضوعاتی مانند مهاجرت، امنیت، محیط زیست، علم و نوآوری، تجارت، آموزش، فرهنگ، و ورزش به توافق برسیم. ما همچنین میتوانیم سرمایهگذاری شرکتهای آمریکایی در کوبا را داشته باشیم و تجارت میان دو کشور را توسعه دهیم.
و همچنین میتوانیم برنامهها و پروژههایی با منافع متقابل در حوزههای مختلف اقتصاد خود داشته باشیم. و اگر گفتوگو تثبیت شود و توافقهایی در این حوزهها حاصل شود، من مطمئنم که این توافقها برای هر دو کشور و هر دو ملت سودمند خواهد بود.
و این به ما اجازه خواهد داد که گامهای محکم در ایجاد فضاهای تفاهم برداریم که ما را از تقابل دور کند. زیرا آنچه من باور دارم این است که مردم کوبا و آمریکا سزاوار آن هستند که در فضایی از صلح، دوستی، و همکاری کار کنند، نه اینکه درگیر جنگ شوند.
نیوزویک: شما اشاره کردید که این دولت آمریکا سابقهٔ اقدام نظامی در جریان مذاکرات را دارد. ما این را در مورد ایران و ونزوئلا دیدهایم، و رئیسجمهور ترامپ در برخی از اظهاراتش گفته است که کوبا ممکن است هدف بعدی باشد. اگر دیپلماسی شکست بخورد یا به نتایج مطلوب نرسد، آیا نگران یک عملیات نظامی احتمالی آمریکا علیه کوبا هستید؟ آیا راهبردی برای دفاع در برابر آن وجود دارد؟
دیاس-کانل: کوبا کشوری جنگطلب نیست. این کشورِ صلح است که همبستگی و همکاری را ترویج میکند. اما کوبا از جنگ نمیترسد. ما دکترین دفاعیای داریم که «جنگ تمام مردم» نام دارد، که دکترینی تهاجمی نیست، بلکه دفاعی است، با مشارکت همهٔ مردم.
کوبا تهدیدی برای ایالات متحده نیست ــــ و بهویژه یک تهدید «فوقالعاده و غیرعادی»، آنگونه که بهعنوان بهانهای برای فرمان اجرایی مطرح شده است ــــ نیست. و من این را صرفاً در پاسخ به سؤال شما نمیگویم، بلکه به این دلیل که کوبا آن را در طول تاریخ خود، در چارچوب روابط با ایالات متحده و جهان، نشان داده است.
بنابراین، هیچ بهانه یا توجیهی برای ایالات متحده وجود ندارد که به تجاوز نظامی بهعنوان راهحلی برای حل اختلافات ما متوسل شود.
با این حال، بهطور مداوم، و بهویژه در ماهها و هفتههای اخیر، این لفاظیها از سوی یک مقام رسمی دولت ایالات متحده وجود داشته که از تجاوز نظامی علیه کوبا سخن گفته، برای پایان انقلاب کوبا ضربالاجل تعیین کرده، و زمانهایی را مشخص کرده که ما، پیش از آنکه خاک ما را تصرف کنند، تا چه زمانی ما مقاومت خواهیم کرد.
و عبارتی وجود دارد که بسیار گویا و نمایانگر این ذهنیت فوقمحافظهکارانه است. و آن وقتی است که میگویند: «ما تمام فشارهای ممکن را علیه کوبا اعمال کردهایم» ــــ که خود اذعان به وجود یک محاصرهٔ بیرحمانه است که اکنون آن را انکار میکنند ــــ و سپس بلافاصله میافزایند: «بنابراین، تنها گزینهٔ باقیماندهٔ ما این است که آن را تصرف و نابود کنیم».
این موضعی کاملاً جنگطلبانه و تهاجمی است، و کاملاً دور از آن چیزی است که ما در گفتوگوهای خود با ایالات متحده پیشنهاد کردهایم. بنابراین، ما مسؤولیت داریم که خود را برای دفاع از کشور آماده کنیم.
این نخستین بار در تاریخ ما نیست؛ برای ۶۷ سال، امکان تجاوز و تهدید نظامی همواره وجود داشته است.
و به همین دلیل، ما برای دفاع آماده میشویم ــــ نه برای حمله، بلکه برای دفاع ــــ و این آمادگی، این استواری، این آمادگی مردم برای دفاع از انقلاب، از حاکمیت، و از استقلال ما، میتواند به جلوگیری از تقابل نیز کمک کند.
برای ما که رهبری را بر عهده داریم، برای ما که مسؤولیتهای رهبری در انقلاب به ما سپرده شده است، تعهد ما نسبت به مردم و انقلاب کوبا، نسبت به دستاوردهای آن، نسبت به حاکمیت و استقلال کشور است. در نتیجه، این بهطور ضمنی به این باور منجر میشود که ما آمادهایم جان خود را برای انقلاب، برای حیات آن، برای حاکمیت آن، و برای استقلال آن، بدهیم. ما نگران امنیت شخصی خود نیستیم.
ما همیشه تلاش خواهیم کرد از جنگ اجتناب کنیم. ما همیشه برای صلح تلاش خواهیم کرد. اما اگر تجاوز نظامی رخ دهد، ما مقابله خواهیم کرد، خواهیم جنگید، از خود دفاع خواهیم کرد، و اگر در میدان نبرد کشته شویم، مردن برای میهن یعنی زندگی کردن.
آنچه باید انجام دهیم این است که کشور را برای جلوگیری از تجاوز آماده کنیم؛ کشور را برای دفاع نظامی آماده کنیم؛ زیرا آنچه برای ما اهمیت دارد سرنوشت مردم ما و آیندهٔ ملت کوبا است.
همچنین، میتوانم با اطمینان و صداقت کامل بگویم که یک اقدام نظامی علیه کوبا ــــ علاوه بر اینکه اقدامی بسیار شرمآور خواهد بود ــــ منجر به خسارات عظیم برای هر دو ملت و هر دو کشور خواهد شد. تلفات انسانی و ویرانی مادی غیرقابل محاسبه خواهد بود. چنین اقدامی از هر نظر بسیار پرهزینه خواهد بود، و چیزی نیست که مردم ما سزاوار آن باشند.
من بار دیگر تأکید میکنم که مردم ما سزاوار صلح هستند، سزاوار آن هستند که در فضایی از دوستی زندگی کنند، در همکاری مشارکت داشته باشند و از آزادی کامل برای ایجاد یک رابطهٔ واقعی و همسایگی برخوردار باشند.
من معتقدم این همان چیزی است که واقعاً سازنده است، و این همان چیزی است که چشماندازی رهاییبخش برای حل اختلافات دوجانبه از طریق گفتوگو ارائه میدهد.
نیوزویک: با توجه به روشهایی که این دولت [آمریکا] علیه کشورهای خارجی به کار برده است، آیا شما نگران امنیت و آزادی شخصی خود نیستید، یا نگران تلاشهایی برای یافتن عاملانی در داخل دولت کوبا در حال حاضر نیستید؟
دیاس-کانل: همانطور که در ابتدا گفتم، من نگران امنیت شخصی خود نیستم. رهبری دولت کوبا، حزب و انقلاب، جمعی است. و تصمیمها نیز بهصورت جمعی اتخاذ میشوند.
ما بر اساس یک وحدت یکپارچه، انسجام ایدئولوژیک، و انضباط انقلابی عمل میکنیم. علاوه بر این، ارتباط گستردهای با مردم وجود دارد و مشارکت مردمی در تصمیمگیری دربارهٔ فرآیندهای اساسی که انجام میشود نیز برقرار است.
بنابراین، امنیت کشور نیز یک ساختار جمعی است که در آن یک عامل اساسی وجود دارد: مردم، که عمل میکنند و نگهبانی میدهند. و هنگامی که چنین وضعیتی وجود دارد، خیانت بسیار دشوار میشود. برای هر کسی بسیار دشوار میشود که بتواند بهطور موفقیتآمیز یک توافق موازی ایجاد کند که نظم قانون اساسی ما را تضعیف، یا حاکمیت و استقلال کشور را تهدید کند. بنابراین، من معتقدم که جایی برای چنین چیزی وجود ندارد.
و بالاتر از همه، با در نظر گرفتن توانایی مردم ما برای مقاومت و مقابله، من فکر نمیکنم که مقایسه با آنچه در کشورهای دیگر رخ داده است مناسب باشد. چنین مقایسهای بهمعنای نادیده گرفتن تاریخ انقلاب کوبا و تاریخ مردم ما، نادیده گرفتن قدرت نهادهای ما، و نادیده گرفتن وحدت ما خواهد بود.
نیوزویک: همانطور که پیشتر بحث کردیم، با نگاه به ۶۷ سال گذشته از زمان انقلاب، تغییرات زیادی در کوبا رخ داده است، اما حزب کمونیست همچنان در قدرت است. با توجه به وضعیت کنونی کشور، شما موفقیت ماندگارِ این ایدئولوژی را چگونه ارزیابی میکنید، و آیا آن را همچنان بهترین تضمین برای معیشت آیندهٔ مردم کوبا میدانید؟
دیاس-کانل: این سؤال بسیار جالبی است و پاسخ دادن به آن در زمانی کوتاه بسیار دشوار است.
من نسبت به نقشی که حزب کمونیست کوبا طی ۶۷ سال ایفا کرده است احساس رضایت و تحسین دارم. این بهمعنای آن نیست که ما کاملاً راضی و بیانتقاد بودهایم، اما طی ۶۷ سال، تحت یک تجاوز دائمی، تحت تحریمها، اقدامات اجبارآمیز، سیاست فشار حداکثری، محاصره، محاصرهٔ تشدیدشده، و اکنون محاصرهٔ انرژی، این حزب توانسته است بهعنوان نیروی هدایتکننده، جامعهٔ ما را رهبری کند و در کنار دولت، حکومت و مردم، روند ساخت سوسیالیسم در انقلاب ما را پیش ببرد.
و از هر منظری که نگاه کنیم، انقلاب کوبا، تحت آن شرایط و تحت رهبری این حزب، دستاوردهای بسیار مهمی داشته است، که اگر با صداقت ارزیابی شود، حتی از سوی مخالفان انقلاب و ایدئولوژی آن نیز قابل انکار نیست.
کشور تحت این شرایط و تحت رهبری این حزب توانست مبارزهای انجام دهد و بیسوادی را ریشهکن کند. و دههها بعد، بهواسطهٔ یک روش آموزشی کوبایی به نام «بله، من میتوانم»، چهار کشور دیگر در آمریکای لاتین نیز توانستند بیسوادی را ریشهکن کنند. امروز، این روش در بسیاری از جوامع و مناطق در کشورهای مختلف جنوب جهانی بهکار گرفته میشود.
این انقلاب توانسته است تحت شرایط محاصره، که بسیار دشوار است، یک نظام بهداشت و درمان رایگان و همگانی را اجرا و حفظ کند که همه را پوشش میدهد؛ که این امر امکان درمان جمعیت کوبا، حذف بیماریهایی که پیش از انقلاب وجود داشتند، بهبود همهٔ شاخصهای سلامت، و رساندن خود به سطح قدرتهای بزرگ جهانی را فراهم کرده است.
و نهتنها این، بلکه ما توانستهایم منابع انسانی ارزشمندی در حوزهٔ بهداشت و درمان ایجاد کنیم که به ما امکان داده است کمکهایی مبتنی بر همبستگی به سایر کشورهای جهان ارائه دهیم.
همچنین، ما دارای یک نظام آموزشی هستیم که آموزش رایگان و فراگیر را برای همه تضمین میکند، از مدرسهٔ ابتدایی تا دانشگاه، از جمله تحصیلات تکمیلی و دکترا.
ما توانستهایم منابع انسانی قابلتوجهی پرورش دهیم؛ توانستهایم علم و نوآوری را توسعه دهیم. پیشرفتهای کوبا در صنایع زیستفناوری و داروسازی بهخوبی شناخته شده است. در دوران کووید، ما در میان معدود کشورهایی بودیم که توانستند واکسنهای خود را بهطور مؤثر تولید کنند.
ورزش حق همهٔ مردم است. دستاوردهای ورزشی ما، هم در سطح المپیک و هم در سطح جهانی، شناختهشده است. با وجود اندازه کوچک خود، کوبا یکی از کشورهایی است که بهترین نسبت مدالهای المپیک به جمعیت را دارد.
فرهنگ، بهعنوان میراث بشریت مورد حمایت قرار میگیرد و بخشی از هویت ما است، و فعالیت فرهنگی در دسترس همه قرار دارد.
زیرساختهای تولیدی در تمام بخشهای اقتصاد دگرگون شدهاند. تحول دیجیتال از طریق استفاده از هوش مصنوعی پیش برده شده است. گذار انرژی بهسوی منابع تجدیدپذیر ترویج شده است.
بیش از ۳۲ برنامهٔ اجتماعی برای رسیدگی به وضعیتهای آسیبپذیر در میان افراد، خانوادهها، و جمعیتها اجرا میشود. افراد دارای معلولیت بهصورت متمایز مورد توجه قرار میگیرند.
عدالت اجتماعی، برابری، و مشارکت تحقق یافته است. ما توانستهایم همبستگی ارائه دهیم. ما دارای نظام روابط بینالمللی هستیم که به ما امکان تعامل گسترده با جامعهٔ جهانی را میدهد.
این دلایل و بسیاری دیگر باعث ایجاد احساس تحسین نسبت به کوبا در میان بخشهای گستردهای از جمعیت جهانی شده است، و همچنین موجب به رسمیت شناختن کار این حزب، دستاوردهای انقلاب، و قهرمانی مردم کوبا شده است که نقش اصلی را ایفا کردهاند، زیرا اعضای حزب و رهبری حزب بخشی از مردم کوبا هستند و کار انقلاب توسط همین مردم بهرسمیت شناخته شده است.
با این حال، ما نسبت به آنچه به دست آوردهایم احساس رضایت کامل نداریم؛ در واقع، رضایتی که من نسبت به عملکرد حزب در این سالها ــــ که تحت شرایط دشوار انجام شده است ــــ ابراز میکنم، نهتنها بر دستاوردهای انقلاب، بلکه بیش از همه بر این واقعیت استوار است که توانستهایم انقلاب را در میان این شرایط زنده نگهداریم.
با این حال، طبیعی است که نمیتوانیم کاملاً راضی باشیم، زیرا هنوز نتوانستهایم همهٔ آنچه را که بهعنوان یک ملت آرزو کردهایم و تصور داشتهایم، تحقق بخشیم. ما هنوز چیزهایی داریم که باید بهدست آوریم، بهبود دهیم، و پیش ببریم، حوزههایی که در آنها محاصره نقشی اساسی در مشکلات ما و در آنچه ما را عقب نگهمیدارد ایفا میکند.
این اذعان به این معنا است که ما نمیتوانیم از وضعیت کنونی خود ــــ که با محرومیتها و دشواریهای فراوان در زندگی همراه است ــــ راضی باشیم. و در اینجا رابطهٔ میان رضایت و رضایتمندی کامل مشخص میشود.
از یک سو، من اشاره کردم که ما توانستیم یک نظام بهداشت و درمان رایگان، همگانی، و با کیفیت بالا ایجاد کنیم. با این حال، با وجود این ظرفیتها، امروز بیش از ۹۰ هزار کوبایی، از جمله بیش از ۱۱ هزار کودک، در فهرست انتظار برای عملهای جراحی قرار دارند.
و این دردناک است، زیرا ما توانایی انجام آن را داریم، اما محاصره مانع از دستیابی ما به تجهیزات لازم و انرژی مورد نیاز برای انجام چنین عملیاتهایی در این مقیاس میشود.
ما همچنین نسبت به اشتباهاتی که مرتکب شدهایم یا نسبت به تحلیلهای انتقادی که انجام دادهایم احساس رضایت نداریم. و ما راضی نیستیم، زیرا ما انقلابیون همواره تمایل به کمال، پیشرفت، تثبیت، و بهبود داریم.
اما میتوانم بهطور خلاصه بگویم که بله، من احساس غرور و رضایت دارم، زیرا آن حزب در آزمون زمان سربلند بوده است، به لطف دستاوردهای انقلاب کوبا. و تأکید میکنم، این منبعی از غرور عظیم و احترام عمیق نسبت به آن مردم قهرمان است که هر روز با دشواریها مواجه میشوند ــــ و نهتنها با آنها مواجه میشوند، بلکه در برابر آنها سربلند بیرون میآیند.
نیوزویک: در چنین شرایط نامساعدی، شما واقعبینانه فکر میکنید کوبا تا چه مدت میتواند دوام بیاورد؟ و پیام شما به مخالفانتان، از جمله بسیاری از کوباییهای مقیم آمریکا که معتقدند این لحظه فرصت تغییر رژیم در کشور شمااست، چیست؟
دیاس-کانل: دستکاری رسانهای بسیار زیادی وجود دارد، و فشار زیادی اعمال میشود. ما در حال حاضر با جنگی مواجه هستیم که ایدئولوژیک، فرهنگی، و رسانهای است. یک مسمومسازی گستردهٔ رسانهای در جریان است. نفرت زیادی بهویژه در شبکههای دیجیتال کاشته شده است.
با این حال، ما همچنان به مبارزه ادامه میدهیم، رؤیاپردازی میکنیم و به بهبود مستمر روند ساخت سوسیالیسم خود ــــ همواره با انگیزه تحقق عدالت اجتماعی و در حال تجربه دگرگونیهای پیوسته که ریشه در تحلیلهای انتقادی و خودانتقادی مردم و نهادهای ما دارد و توسط حزب هدایت میشود ــــ متعهد باقی میمانیم.
اغلب این دگرگونیها در ایالات متحده شناخته نمیشوند، یا انکار میشوند، یا گزارش نمیشوند.
اما، برای مثال، در حال حاضر ما در حال انجام تحولاتی در نظام مدیریت اقتصادی هستیم تا به تعادل مناسب میان تمرکز و عدم تمرکز، و تعادل مناسب میان برنامهریزی و بازار، دست یابیم.
ما در حال پیشنهاد بازسازی کل دستگاه اداری، تجاری و نهادی دولت هستیم. ما در حال پیشبرد خودمختاری بیشتر برای نظام بنگاههای دولتی هستیم. ما اقداماتی را تصویب کردهایم که امکان ایجاد مشارکتهای اقتصادی میان بخش دولتی و بخش خصوصی را فراهم میکند. مشارکت و رشد بخش خصوصی در اقتصاد ما در سالهای اخیر بهطور قابل توجهی گسترش یافته است.
ما همچنین در حال تقویت خودمختاری شهرداریها و ایجاد نظامهای تولیدی محلی هستیم که بتوانند با بهرهگیری از ظرفیتهای خود، رفاه شهرداریها را افزایش دهند.
ما مقررات مربوط به سرمایهگذاری مستقیم خارجی در کوبا را بهروزرسانی و تسهیل کردهایم. ما طرحهای تأمین مالی بسته برای ارز خارجی را تشویق میکنیم. ما مسیرهایی جدید برای مشارکت کوباییهای مقیم خارج در برنامهٔ توسعهٔ اجتماعی-اقتصادی خود گشودهایم.
ما در حال اصلاح روابط مناسب میان بخش دولتی و بخش غیردولتی اقتصاد هستیم.
ما در حال پیشبرد یک گذار عمیق انرژی بهسوی منابع انرژی تجدیدپذیر هستیم. ما تولید مواد غذایی را در کشور افزایش میدهیم تا به حاکمیت غذایی دست یابیم؛ نظام بانکی و مالی خود را بهبود میبخشیم و همواره بر این تمرکز داریم که چگونه به آسیبپذیریها رسیدگی کنیم و چگونه هرگونه نابرابری اجتماعی موجود را کاهش داده و تعدیل کنیم، بدون آنکه از کمکهای مبتنی بر همبستگی، همکاری، و مشارکت با دیگر کشورها چشمپوشی کنیم.
ما در همهٔ اینها درگیر هستیم؛ ما دربارهٔ همه اینها رؤیا داریم؛ و در همهٔ اینها در تلاشیم تا اقدامات بهبود دهنده را اجرا کنیم؛ و مطمئن هستیم که میتوانیم این کار را انجام دهیم.
آنچه ما نیاز داریم این است که ما را به حال خود بگذارند. من همیشه این سؤال را مطرح میکنم: اگر ایالات متحده معتقد است اقتصاد کوبا اینقدر ضعیف است و ما اینقدر ناتوان هستیم، اگر معتقد است مدل ما اینقدر بد است، چرا طی ۶۷ سال، ایالات متحده همچنان میلیونها دلار از پول مالیاتدهندگان خود را صرف محاصرهٔ ما، براندازی ما، و حمله به ما کرده است؟ اگر ما اینقدر ناتوان هستیم، چرا اجازه نمیدهند خودمان شکست بخوریم؟
یا اینکه آنها آنقدر از نمونهای که ممکن است ارائه دهیم ــــ از آنچه میتوانیم انجام دهیم و به آن دست یابیم اگر تحت محاصره نبودیم، با در نظر گرفتن تمام آنچه حتی در شرایط محاصره توانستهایم به دست آوریم ــــ میترسند؟
این همان احساسی است که در کشوری وجود دارد که بیش از ۸۰ درصد جمعیت آن پس از انقلاب متولد شدهاند. نسل من در دوران محاصره متولد شده است، فرزندان ما در دوران محاصره متولد شدهاند، نوههای ما در دوران محاصره متولد شدهاند، و همهٔ ما همچنان تحت آن محاصره زندگی میکنیم.
کوبا چگونه میتوانست باشد اگر از تمام ظرفیتهای خود بهرهبرداری میکرد؟ و چه میزان میتوانست به جهان کمک کند اگر آن محاصره وجود نداشت؟
یک حکایت کوتاه ــــ و عذرخواهی میکنم که این زمان را میگیرم. در طول این هفته، من در حال تبادل نظر با دانشمندان کوبایی بودهام تا مسائل مشخصی را در حوزهٔ علم و نوآوری با هدف حل مشکلات خود بررسی کنیم.
در روزهای اخیر، گروهی از دانشمندان نتایج یک داروی کوبایی را که برای مقابله با آلزایمر در حال توسعه است ارائه کردند. بخشی از کارآزمایی بالینی آن با استفاده از بیماران آمریکایی از یک کلینیک در کلورادو انجام شده است. شما باید ویدئو را ــــ در شبکههای اجتماعی موجود است ــــ آنچه مدیر کلینیک دربارهٔ نتایج بیمارانش با آن دارو گفته است، ببینید.
نتایج آن از تمام داروهای سنتی بهتر است. او به ظرفیت این نوآوری که توسط کوبا توسعه یافته اذعان میکند، همانگونه که اذعان میکند اگر بتوانیم این کار را بهصورت گستردهتر و در چارچوب همکاری ــــ نه در چارچوب محدودیتهای تحمیلشده توسط محاصره ــــ انجام دهیم، چه اندازه حیاتی خواهد بود. در واقع، او محاصره را محکوم میکند.
این همان آیندهای است که ما روی آن حساب میکنیم، آیندهای که میخواهیم، و آیندهای که مطمئنم میتوانیم به آن دست یابیم.
منبع: گرانما، ۸ آوریل ۲۰۲۶
https://english.10mehr.com/cuba-does-not-pose-a-threat-to-the-united-states-and-much-less-an-extraordinary-and-unusual-threat/