شماره ۲۶۸ ــ یکشنبه ۳ مهر ۱۴۰۱

در سوگ رفیق عزیزمان مظفر علی‌عباسی

نسخه قابل چاپنسخه قابل چاپ
نویسنده: 
محمد حقیقت، اکتبر ۲۰۲۰

عبث نرفته‌ای،
«پیام‌آور و پیام‌بر امید»

آن زمان
که با تبر،
به جنگل همیشه سبز ما زدند و
با خیال خام خود،
تیشه بر ریشه‌های ما،
تو در غم سرنوشت ریشه و
دلواپس جوانه ها،
بارها،
براین دشت‌های یأس
ازین سو به آن طرف،
و زآن طرف به پیش ما،
به کار کاشتن پرداختی،
امید می‌کاشتی.

آن زمان
که دود بود، دروغ بود و ترس و اضطراب،
شاخه‌هایی از درون تهی،
از هراس،
و تردیدها در درون،
همنوا با سرود فتح حاکمان
می‌کشیدند بر باورهای ما
خطی ز بطلان،

تو با آرامش و لبخند
امیدت را،
به هر جایی که ممکن بود بردی.
و با رویی گشاده
از درون کوله‌بارت
بذر امید را
در هر کران پاشیدی و
در پای آن ماندی.

تو رفتی،
رفتنت اما نمی‌روبد ز دل‌ها نام «پیروزت»
به پاس آن همه بذری که پاشیدی،
امیدت را به جان‌ها
ما نگهداریم.

برچسب ها ( تگ): 

افزودن دیدگاه جدید

جهت جلوگیری از ورود اسپام
لطفا پاسخ این معادله ساده ریاضی را به لاتین وارد کنید. پاسخ به این پرسش ریاضی از آن جهت اهمیت دارد که سیستم، شما را به عنوان شخص حقیقی تشخیص دهد و از ورود اسپام به سیستم جلوگیری شود.
۶ + ۵ =
لطفا به این پرسش ریاضی پاسخ دهید.

تازه‌ها در کتابخانه مهر

هوشنگ ابتهاج (ه. ا. سایه)
هوشنگ ابتهاج (ه. ا. سایه)
هوشنگ ابتهاج (ه. ا. سایه)
هوشنگ ابتهاج (ه. ا. سایه)
هوشنگ ابتهاج (ه. ا. سایه)
هوشنگ ابتهاج (ه. ا. سایه)
حسن قزلچی
Education - This is a contributing Drupal Theme
Design by WeebPal.